Qilçix

Ji Baba Tahirê Hemedanî ta bi Mîko

Li gor ko dîroka sawêr ê zingargirtî dibêje û li gor ko min jî di kelepora danhevîde ya ko  Çîko layê Çîkê di mêjûyê xwe de bi sedên salan parastîye, du malbatên qerase, mezin, tir tire û bi nav û deng di Kurdistanê de hene, mebesta min di çarçoveya wêjeyî û helbestiyane de ye, ev her du malbat jî bi nivîsandina helbestê hatine naskirin, ango kes û kûs û neferên her du malbatan bi nivîsandina helbestê navdar in. Ez dixwazim bêjim hemû kesên van her du malbatan helbestê dinivîsînin, çi biçûk û çi jî mezin, lê di malbata pêşî de, li vir malbata pêşî ya Baba Tahirê Hemedanîye, mêr û jinan helbest dinivîsandin, lê yekî ji wan dikarîbû pirrtir nav û deng bi xwe bixîne ko ew jî Baba Tahirê Hemedanîbû, ew yek ji nivîskerên pêşîye ji helbesta Kurdî re, helbet wek ku dîroka helbesta Kurdî dibêje û nivîsandî ye. Lê malbata dî ya ko di dawîya sedsala 20 ande û di destpêka sedsala  21ê de xweda ew eşkere kirine, di vê malbatê de mixabin tenê mêr helbestê dinivîsînin, û hemû jî bi nav û dengin, hemû keleh û bircên bilindin, lê li gor dîroknas û zimanzan û rexnevan ên ko dibêjin : ko dê Mîko yê Hisêno pirrtir nav û deng pêkeve, ew jî hîn xweda ew nedaye, malbata Hisêno bê sebr û aram li benda hatin û diyarkirina wî ne, wek çilo em hemû li benda Godot in.

Malbata Hemedanî û ji ber ko kesî berî  wan helbest  ne nivîsandibû, wan negotin: Ji Ahrîman ta bi Baba, lê ya dî ev yek kirin û bi zimanekî dirêj gotin ji ber ko ew guman dikin ko kilîta buhuşta sedsala 21 ê di bêrîka wan ya firingan de zingar girtî ye, didin  şîşa Tenûrê, didin Şevlêgerê Rûtarî, didin Çîko û Mîko û nadin  Dimso  û Xemxwaro. Ev jî  sedemin taybet jêre hene.

Niha û di vê dema dawî de ji min re hate gotin ko cîranên wan bi nexweşiya nivîsandina helbestê ketine, yê ko ji min re got ez sûnd dam ko ji kesîre nebêjim, wî diyar kir ko nexweşiya wan wek a mirîşkan belav dibe, îca xwedê merov bisitirîne.