|
|
|
|
Qilçix
Kî nivîskar e û kî fisteq e, kî qûç e û kî
şimika bûka ye.
Tu ne nivîskar î, ne rewşenbîr
î û ne jî zimanzan î ji ber tu kurd î, tu ne tiştek
î, ev ne nerîn û dîtinên min in, belê ya nivîskarên kurd
e. Wek ko ew te nivîskar nabîne gelek kes wî jî nivîskar nabînin.
Her wisa kes kesî nivîskar nabîne. Kes kesî merov nabîne. Tenê
xwe dibîne, tenê xwe nivîskar dibîne, tenê ez xwe dibînim, tenê
ez nivîskar, zimanzan û rewşenbîr
û siyasetmedar im. Miletê ko min tenê bibîne bila tune be
baştir e. Her yek ji me xwe her
tişt dibîne û yên din ne tistek dibîne.
Tengezarê Marînî; Selîm Biçûk, Hoşeng
Broka, Ezîz Xemcivîn, Axîn Welat, M. Efîf Huseynî, Hêmen
kurdaxî, Xelat Ehmed, Jan Dost, Silêman Azer, Dildarê Mîdî,
Mihemed Hemo, Azer Osî, Bavê Tosin, Ferhadê Içmo, Rizoyê Xerzî,
Bêwar Ibrahîm û Konê Reş helbestvan
nabîne. Tenê xwe û Royarê Amedî û Ehmedê Huseynî
helbestvan dibîne. Mala te ava û xwedê xêra te jî binivîsîne ko
tu dikarî ji keleha asmanî dakevî û du kesan wek xwe helbestvan
bi nav bikî, ev jî şehnaziyek e, de
werin û kirasê xwe neçirînin. Sê melyon kurd sê
helbestavan anîne, serê melyonekî helbestvanek, wele bijî wisa
milet.
De dîsa baş e ko
dikare wan herdu helbestvanên din wek xwe bi nav bike,
mane hine din ji xwe pêve kesî nabînin. Hin maye em hev bixwin,
em hev bicûn.
Helîm Yûsiv ne nivîskar û ne jî çîroknivîs
e, ji ber ko kurd e, ji ber ko ji me ye, ji ber ko ji malê ye,
lê Zekeriya Tamir nivîskarekî navdar e ji ber Ereb e.(giyayê hewşê
tahl e). ko Helîm Yûsiv ne kurd ba meyê xelata Nobel jêre
bixwesta, belê ko wergirta meyê bi kêfxweşî
bipejiranda û jêre pîroz kirba, lê ji ber ko kurd e em wî
wek nivîskar jî nabînin.
Jan Dost ne helbestvan û ne jî nivîskar e ji
ber ko kurd e, ji malê ye, yê jinbavê ye, lê Qasim Hedad her tişt
e ji ber ko Ereb e(giyayê hewşê
tahl e).
Ev du nimûne bûn, min ew wek nimûne anîn, lê
bi tevayî wisa ye. Dîsa wek nimûne xwedê neke ko Helîm Yûsiv
Ereb an jî Tirk ba, meyê bi serê wî sûnd bixwara. Dîsa xwedê
neke.. xwedê neke.. dûr be ji van deran (ez û ne ew) ko Ehmedê
Huseynî bimre em ê ji nû ve bi xwe kevin û hêsran wek ba û
baranê li ser bibarînin û xwedî lê derkevin. Yaho em çi milet
in.
Her tişt wisa
ye, her kes wisa ye, siyasetmedar ji xwe pêve kesî nabîne,
xwedî malper ji malpera xwe pêve malperan nabînin, solfiroş
ji solên xwe baştir nabînin,
dê û bav ji zarokên xwe zane û jîrtir nabînin. Ka em çilo
bikin ya rebî ya îlahî, ey xweda ka dilovaniya te?.
Bijî Pîr Rustem û bimre Qado
Şêrîn.
Bijî Tengezarê Marînî û bimre Ezîz Xemcivîn.
Bijî malpera Efrîn û bimre malpera Tîrêj.
Bijî partiya Yekîtî 01 û bimire partiya
yekîtî 02.
Bijî serokê min û bimre serokê te.
Bijî rojava û bimre rojhilat.
Bijî Efrîn û bimre Qamişlo.
Bijî ez û bimre tu.
Di dema ko em hevûdu nivîskar nabînin, rewşenbîr
nabînin, şêwekar nabînin, siyasetmedar nabînin û hevûdu
napejirînin û tinazan bi nivîs û kesmên hev dikin, nivîskarên
perçeyên din me nivîskar û qambilind dibînin, ev çilo çê dibe
xweda jî nizane ?
Di dema ko helbestvan çîroknivîsan
dipejirînin helbestvanan napejirînin, her wisa çîroknivîs
helbestvanan dipejirînin lê çîroknivîsan na.
Em hemû pêxember in, di çavên xwe de û
xwedayê Nîtşe ji ber me û
tirsa me re mir. Em hevûdu tune dikin ji ber em tune ne. Em hemû
bi hevûdu dikenin û tinazên xwe bi hevûdu dikin, helbet ne di
rûyê hev de. Kes kesî tiştek nabîne
û ji ber vê yekê kes dê nebe tiştek.
Her yek rastnivîs û rêzimana di nivîs û berhemên xwe de
di qatên bilind de dibîne. Îca ka çilo em ê biserkevin. Em hemû
derewan li hevûdu dikin û di rûyê hev de kenekî xapînok dikin.
Ji ber vê rewşa ne normal, ez
bawerim dê gelek wek Ehmedê Huseynî birawestin û dê nema
binivîsin. Yan jî dê binivîsin û belav nekin tako bimrin, û dê
donerê bifroşin bi sûdetir
e, jixwe ko mirin em ê hemû xwedî li wan derkevin û wan ji nû ve
nivîskar bibînin û hêsrên rovîyan li ser bibarînin.
Holenda
30/06/05
Têbînî :
ji ber ez Helîm Yûsiv, Jan Dost û Ehmedê
Huseynî wek nivîskarine bilind, xwedî rol û tecrubeyeke
giranbuha û dil mezin dibînim min ew wek nimûne anîn.(bêguman
gelekên din jî hene, lê tenê wek nimûne).
|
|
|
|