Qilçix

Mirin meznahî û navdarîye

Xwezî ez îro bimrama, xwezî li min neba sibe, roj li min hilat li min nere ava, xwedêyo ez kûçkê te me rihê min bistîn, xwezî kemyonek 48 dolab û barkirî li ser riya kar li min xîne, hin bêjin hebû, hin bêjin tunebû, cendekê min bike nanik, û xwîna min bipijiqîne ta bi ser berfa cemsera bakurî zemînê dako bibim navdar û qencek ji qencên kurdan.

Dako dema bimrim kurd pesnê min bidin û rastiyê bibêjin, jixwe ta niha kesekî pesnê min nedaye û ta ko sax bim jî kesek pesnê min nade, çavên zendiyan bar nabe pesnê saxan bidin, tirsa wan ew e ko ji du pesindariya wan biserkevin û ew bibin kevin.

Tenê mirim mafan li kurê bavan vedigerîne. Nimûne jî gelekin, mînak; hunermendê nemir Mihemed Şêxo û Seydayê Tîrêj, piştî mirin em sax bûn û me ji nûve mafê wan li wan vegerand û pesnê wan da, me ew kirin du navdarên kurd..

Diyare em dexseyî miriyan nabin, û ji ber vê yekê em pesnê wan didin, lê tako sax û zendî bin em ne tenê şerê wan bê ûjdan dikin, belê em wan piştguh jî dikin û mirinê ji wan re dixwazin dako em zendî biserkevin. Nimûne; Salihê Heydo, helbestvan û lêkolînerê ko bi hezaran stran, dîlan, wêne, metelok û serpêhatiyên folklorî bi keda salan daye hev û parastiye, lê kesek nabêje ka em alîkariya wî bikin dako ew berhem û danheva salan çap bibe û ji windabûn û binax kirinê biparêzin, kesek gotineke xweş nabêje, lê hema ko mir emê wî bikin bavê folklora kurdî.

Dema bimrim, baş bim, xerab bim dê pesnê min bê dan. Ta merov sax be pesnê wî nayê dan, tê piştguhkirin, mafê wî tê xwarin, şerê wî tê kirin. Gelo çima wisa ye?, ta ko merov sax be (mebesta min nivîskar in)kes pesnê kesî nade, kes rastiyê nabêje, lê hema ko merov dimre, wek sehên bigrin ser beratê, ûcdanê hemûyan şiyar dibe, îca pesnê yê mirî tê dan, jixwe ta ko sax be hemû şerê wî dikin. Her wisa ko merov çiqasî xerab be jî pesnê wî tê dan, bê bask tê firandin.

Nimûne; pirtûkfiroşên kurd Siyaderdê Berho û Melîyê Mafo, xweda wan biparêze û temenekî dirêj biser temenê wan veke û ta ko em sax bin di nav çavên me debin, ev her du kes çanda kurdî bi du firingên qulkirî difroşin û nakirin, lê hema ko bimrin(emê hemû bimrin) dê bibin du lehengên çanda kurdî, îca her kes dê pesnê wan bide û xelata Nobil bi wan vekin, dê bêjin ko ne ji wan biwa çanda kurdî belav nedibû, li gel ko her du kes ne wisa ne, ne zikêş û ne jî ji bo çanda kurdî wê yekê dikin, belê ji bo bêrîka xwe dikin. Hin nivîskar hene, bi dehan pirtûkên wan hene, jiyana xwe ji bo çanda kurdî kirne terqan, lê kes nizane ne hene ne jî tune ne, lê hema ko bimrin, îca emê bi tepa bi xwe Kevin û bêjin; ma nivîskar bû, ma kes wek wî hebû, hêjabû xelata Nobil û Mobil wergire.

Tenê hunermendan(dengbêjan) mafê xwe standine, dengbêjek ko ji sê mehan de dest bi strananbêjiyê kiriye, du stran û du vidyo kilêb belav kiriye, ji nivîskarekî ko bi dehên salan dinivîse û bi dehan pirtûkên wî hene navdartire, û ev têkçûne, kenala televizyonê tê guhertin dema nivîskar û rewşenbîrek derdikeve pêşberî bîneran.

Brader Musikî(wek nivîskar): em bi saxî mafê xwe dixwazin.(malpera netkurd). Her wisa di hevpeyivîna xwe de ya ko hêja Husên Duzen pêre kiribû dibeje:..Helbet ku Kurdek dimire şêrintir û birûmetir dibe. Helbet ew jî piştî 40 rojî tê ji bîrkirin… Ew tê wê wateyê ku hetanî kesek sax be, em rûmeta wî nizanin, piştî ku dimre, valatiyek çêdibe em li çogên xwe dixin, em dibêjin wax ew çiqasî baş bû, çi xweş dinivîsand, çi xweş bi gogê dilîst, çi xweş şer dikir, çi xweş sitran digotin. Ev tê wê maneyê ku em rûmeta saxan nizanin, lê ya miriyan dizanin. Ez jî nizanim bê ev ji kêmasiya civatê ye, an ji nizaniya civatê ye? Qederek e bi ser me de hatiye? Ev rastiyeke lê ez nizanim çima, ev karê civatnasan e, ew dikarin lêkolînan li ser bikin.( netkurd).

Em ji miriyan hez dikin, ji ber ko nema ji me zendiyan bêtir biser dikevin, nema guneh û şaşiyan dikin

Ji ber vê yekê ez bê sebr û aram li bende mirna xwe me dako pesnê min bê dan û mafê min li min vegere..