|
|
|
Wergerandin -----------------------------
12 maart en het nationale gevoel (Door Qado Sherin)
Nationale gevoelens worden met de dag minder of zijn zelfs nauwelijks overgebleven; inderdaad, het partijgevoel wordt steeds sterker, zoals te zien aan de leden en sympathisanten van de partijen die enkel voor hun eigen partij het Koerdisme bedrijven en dus niet voor Koerden en Koerdistan. En er zijn vele voorbeelden. Noch met Newroz, noch met 12 maart, noch voor een bijzondere opkomst; de Koerden worden niet één, hun doelen zijn gescheiden en ze zijn uit elkaar gegroeid. Het houden van elkaar is er niet meer, het accepteren van elkaar is er niet meer, noch is er het luisteren naar elkaar. Vanwege deze drie specifieke redenen is het Koerdische doel, vooral in West-Koerdistan, gesplitst en achtergesteld, omdat het doel het doel van de partijen is geworden en de partijen ver van elkaar staan en gescheiden zijn. Het lijkt erop alsof iedereen zegt: “Alles wat ik zeg is waar, als we niet doen wat ik zeg zullen we niet zegevieren, doe je zitten en opstaan zoals ik, bid voor mij…” Het blijkt nu dat 12 maart ook het nationale gevoel niet terug wist te brengen bij de Koerden. Alleen toen warm bloed stroomde, toen er bloed werd vergoten op de heilige aarde, werden Koerden in korte tijd één. Na een korte tijd werden de wateren van de rivieren besmeurd en vies, waardoor de zienswijzen van 12 maart compleet veranderden. Wat betekent het, dat elke partij bekend is door haar leider? Waarom heeft West-Koerdistan drie partijen? Wat is het verschil tussen Ani en Hevbendi? Vandaag de dag is ‘de partij’ en ‘het partijbelang’, met een andere betekenis, het beschermen van de partij boven het beschermen van Koerdistan gesteld. Het is geen groot probleem dat er vele partijen zijn. Het grote probleem schuilt hem in het feit dat het nationale gevoel het onderspit delft tegenover het partijgevoel. Het is ook geen groot probleem mochten deze partijen voor Koerden en Koerdistan één worden en het belang van Koerdistan als rode draad deze partijen zal verbinden. Alleen 12 maart kon het nationaal gevoel doen herleven, vernieuwen en terugbrengen. Hoogstens een korte periode -en nu elk jaar op één dag- kan 12 maart het doel van de Koerdistanen één doel maken. Elk Koerdisch mens en elke Koerdische partij houdt van Koerden en Koerdistan. Maar allen willen ze enkel en alleen op de manier die zij juist achten Koerdistan bevrijden, getuige de mentaliteit: “als het niet op onze manier gaat, wordt Koerdistan nooit vrij…” Op 12 maart werden verschillende gevoelens één. Iedereen werd Koerd, schone en goede Koerden, Koerden die van Koerden houden, Koerden die van hun natie en land houden en zichzelf opofferen hiervoor. Drie miljoen Koerden werden één ziel en één doel. Als dat gevoel, die liefde en dat eenheidsdoel sterker werd en door had gezet, hadden wij zonder twijfel in West-Koerdistan nu onze situatie verbeterd en onze rechten verkregen. Leve 12 maart, leve één gevoel, leve één doel.
Qado Sherin is een Koerdische columnist uit West-Koerdistan. In dit stuk, dat op Netkurd verscheen, haalt hij het effect van de laatste opstand in West-Koerdistan aan, die op 12 maart 2004 uitbrak na hevige voetbalrellen bij een wedstrijd tussen een Koerdische en Arabische voetbalploeg. Sherin heeft ook een eigen website: http://www.qadoserin.com.
Geschreven door: Qado Sherin Geplaatst door Azady op 07-05-2007 16:01:35 6 Reacties · 551 keer gelezen
Azady
op
07-05-2007 16:18:00
Serouk
op 08-05-2007 14:31:21
Sidar Bengin
op 08-05-2007 17:56:31
Agit
op 09-05-2007 00:52:07
jelamo
op 09-05-2007 11:11:23
Miss-Kurdistan
op 02-06-2007 19:24:19 U dient in te loggen om een reactie te kunnen plaatsen. Waardering is alleen
beschikbaar voor leden. Er zijn nog geen Waarderingen geplaatst. Van Azady.nl
|
|
|
|
Avdar 2007-2008, www.qadoserin.com |
|